Μέρες μετράω αντίστροφα...

Αισίως λοιπόν ο αριθμός των ημερών μέχρι τις πανελλήνιες κοντεύει να αποχαιρετήσει και τις τελευταίες -ηντα και να μπει στις πρώτες (με αντίστροφη πάντα σειρά) -αντα μέρες. Συγκεκριμένα είμαστε 55 μέρες πριν το μεγάλο αυτό event (μη χέσω) και τόσο η αγωνία όσο και το άγχος αρχίζουν να κορυφώνονται.

Όχι dear fellow students of the third class of senior high school, δεν θέλω να σας αγχώσω περαιτέρω (είστε που είστε δηλαδή, κρίμα είναι να φάτε την χαριστική βολή απο μένα). Κι εγώ έχω το ίδιο ακριβώς άγχος με εσάς και την ίδια ανυπομονησία να μπει τέλος σε αυτό το αποτρόπαιο μαρτύριο που υφιστάμεθα εμείς οι Τριτολυκειώτες (μα lol). Απλά ενημερώνω. Κατατοπίζω, πώς το λένε. Κινητό ημερολόγιο έχω καταντήσει ο person...

55 μέρες, αλλά το λάπτοπ λάπτοπ και το blogging blogging. Τι πειράζει όμως, τώρα που το καλοσκέφτομαι; Δηλαδή ποια η διαφορά ένας μαθητής Τρίτης Λυκείου να περνά τον ελεύθερό του χρόνο μπροστά από ένα λάπτοπ ή αν τον περνάει βλέποντας tv? Καμία. Γιατί όμως η ενασχόληση μου με το λάπτοπ ή με οποιοδήποτε άλλο γκάτζετ θεωρείται από τους γονείς ως "ατόπημα" ενώ όταν βλέπω τηλεόραση δεν λέει κανείς τίποτα? Είναι μια καλή ερώτηση. Γιατί δηλαδή το λάπτοπ να αντιμετωπίζεται σαν τον οξαποδώ και η τηλεόραση ή το κατσιό να θεωρούνται "αθώες" δραστηριότητες? Αφού ο χρόνος κυλάει έτσι κι αλλιώς. Και δε λογαριάζει τίποτα και κανέναν. Στο πως θα περάσει είναι το θέμα?

Ούτως ή άλλως το διάβασμα πηγαίνει κατ'ευχήν μέχρι στιγμής. Αν και δεν έχω γκαζώσει πλήρως ακόμα. Ξέρω πότε θα το κάνω. Σωστά? Σωστά. Ποιος μ'ακούει όμως? Ας είναι...55 μέρες είναι αυτές. Θα περάσουν. Εδώ άντεξα τόσα χρόνια. Στον ενάμιση μήνα θα κολλήσω?

Έχω φτάσει στο τέλος αυτού του αισιόδοξου post και τώρα ήρθε η στιγμή για το καθιερωμένο τραγουδάκι...Αααα, το σημερινό κολλάει και στην περίπτωση. See for yourself!

http://www.youtube.com/watch?v=eUcOOkG2hOg

*Please read the lyrics too. Especially the red ones.

Και αν νομίζεις πως μπορείς να γλιτώσεις

σε γελάσανε ποντίκι θα πληρώσεις με δόσεις,

πάρε γόμα ή blanco φυλακές για να σβήσεις

και σφουγγάρι με χλωρίνη το WC να γυαλίσεις

Το κεφάλι ψηλά το κορμί τεντωμένο

η πατρίδα σε καλεί σε ζήτα αφοσιωμένο

να ‘χεις κότσια γερά να τιμάς με ανδρεία

όπως κάναν οι πρόγονοι πολεμώντας στην Τροία.

Κι όταν πιάσουν τα κρύα θα σε τρέξω ποντίκι

θα σε στείλω στα ΛΟΚ να σε φάνε οι λύκοι

αραλίκι κομμένα τα αστεία μαζί μου

θα βαράς προσοχή όταν ακούς τη φωνή μου

Μπορεί το μάτι σου απλά να γυαλίζει

πεισμώνω όταν κάποιος μου φωνάζει και βρίζει

πωρώνομαι στ’ αλήθεια σαν καλός center for

από ποντικαράς γίνομαι Ι4

Πόσο ακόμα εδώ ,μόνη μου στο στρώμα αυτό

πότε θα ‘ρθει η στιγμή δεν έχω άλλη υπομονή.

Δεν αντέχω ,(δεν την παλεύω με τίποτα)

κοντά μου να μη σ’ έχω (μέρες μετράω αντίστροφα)

στην αγκαλιά σου τρέχω (μακριά και πέρα απ’ τα σύνορα)

μακριά σου δεν αντέχω (301 και σήμερα)

Μην ψάχνεις για βύσμα δε γλιτώνεις το κλύσμα

ο στρατός ψάχνει άντρες να ‘χουν κότσια και πείσμα

να ‘χουν μπόι δυο μέτρα και ποντίκια πρησμένα

όχι άλλους γιωτάδες με τα αυτιά κρεμασμένα.

Στρατιώτης σημαίνει να ‘σαι πάντοτε βράχος

Και περήφανος κυρίως άμα είσαι και βλάχος

Να αντέχεις να κάνεις θυσίες συνεχεία

Και να ‘σαι οπλισμένος με μεγάλη ανέχεια.

Να μάθεις να βαράς προσοχή και να ξέρεις

Να μην μιλάς ακόμα κι αν φριχτά υποφέρεις

Στα βρόμικα τους σχέδια καμία αντίρρηση

Στρατός άπλα μια ακόμα επιχείρηση.

Δεν περνάν οι μέρες σαν αν κόλλησαν οι δείκτες

Δεν αντέχω στη σκοπιά μακριά σου τις νύχτες

Νομίζω απ’ τα κουνούπια μ’ έχει πιάσει φαγούρα

Μήπως φταίει το χακί ή μήπως φταίει η καψούρα?

Ποσό ακόμα εδώ ,μόνη μου στο στρώμα αυτό

ποτέ θα ‘ρθει η στιγμή δεν έχω άλλη υπομονή.

Δεν αντέχω ,(δεν την παλεύω με τίποτα)

κοντά μου να μη σ’ έχω (μέρες μετράω αντίστροφα)

στην αγκαλιά σου τρέχω (μακριά και πέρα απ’ τα σύνορα)

μακριά σου δεν αντέχω (301 και σήμερα)

Και να τη η στιγμή της μεγάλης αλήθειας

Εκεί που πάντοτε χρειάζεσαι μια χείρα βοήθειας

Εκεί που χρειάζεσαι στ’ αλήθεια τους φίλους

Εκεί που συνηθίζεις να κοιμάσαι με ψύλλους.

Εκεί που σου μαθαίνουν ν’ αγαπάς την Ελλάδα

Εκεί που μεσημέρι πάντα τρως φασολάδα

Εκεί που ξενυχτάς όσο οι άλλοι κοιμούνται

Εκεί που οι χούντες συνήθως γεννιούνται

Δεν αντέχω, (δεν την παλεύω με τίποτα)

κοντά μου να μη σ’ έχω (μέρες μετράω αντίστροφα)

στην αγκαλιά σου τρέχω (μακριά και πέρα απ’ τα σύνορα)

μακριά σου δεν αντέχω (301 και σήμερα)