Onirama - Οι Φόβοι Του Πρίγκιπα (Ένα Εμείς)

Κι αν όλα τ΄άλλαζα δε θ΄άλλαζα τη διαδρομή
κι αν όλα τα΄χανα πάλι απ΄την αρχή
παλάτια θα΄χτιζα κι ας χάνονταν σε μια στιγμή
τραγούδια θα΄κρυβα μέσα στη βροχή
Κι αν όλα ήσουν εσύ...
κι αν λίγο πίστευες μπορεί οι φόβοι του πρίγκηπα
να΄ταν αφορμή για όνειρα γλυκά και παραμύθια αληθινά
γλυκιά μου ζωγραφιά

Άραγε μπορεί κάθε μας στιγμή να μας αγκαλιάζει αιώνια
άραγε γιατί μια γλυκιά στιγμή να μη κρατάει χίλια χρόνια

Ξεχνάς, γελάς, ποιός σου΄μαθε έτσι ν΄αγαπάς
μεθάς και την αλήθεια μας τολμάς κερνάς
μεσ΄ το σκοτάδι ξεγλιστράς κι εμάς
μέσα στο γκρίζο μας πετάς, πού πας
ποιά ξένα μάτια θα φιλάς χρωστάς
ένα εμείς μη το ξεχνάς
ένα εμείς μη το ξεχνάς

Κι αν όλα ήταν εκεί χαθήκαμε
μα στη στροφή πάλι βρεθήκαμε σαν προσευχή
σαν κύμα που η στεριά πάντα προσμένει κι είναι εκεί
σαν ψέμα που ήξερες μόνο εσύ

Άραγε μπορεί κάθε μας στιγμή να μας αγκαλιάζει αιώνια
άραγε μπορεί μια γλυκιά στιγμή να μη κρατάει χίλια χρόνια

Ξεχνάς, γελάς, ποιος σου΄μαθε έτσι ν΄αγαπάς
μεθάς και την αλήθεια μας τολμάς, κερνάς
μεσ΄ το σκοτάδι ξεγλιστράς κι εμάς
μέσα στο γκρίζο μας πετάς, πού πας
ποια ξένα μάτια θα φιλάς χρωστάς
ένα εμείς μη το ξεχνάς
ένα εμείς μη το ξεχνάς 

Ki an ola t' allaza, de tha allaza ti diadromi

ki an ola ta'hana pali ap tin arhi

Palatia tha'htiza ki as hanontan se mia stigmi

Tragoudia tha'kriva mesa stin vrohi

Ki an ola isun esi 

Ki an ligo pisteves bori i fovi tu prigkipa

Na'tan aformi gia onira glika ke paramithia alithina

Glikia mu zografia

Arage bori kathe mas stigmi na mas agkaliazi eonia

Arage bori mia glikia stigmi na min kratai hilia hronia

Ksehnas, gelas, pios su'mathe etsi na agapas

Methas ke tin alithia mas tolmas kernas

Mes to skotadi ksenihtas ki emas

Mesa sto gkrizo mas petas, pou pas

Pia ksena matia tha filas hrostas

Ena emis min to ksehnas

Ena emis min to ksehnas

Ki an ola itan eki hathikame

Ma sti strofi pali vrethikame san prosefhi

San kyma pu i steria panta prosmeni ki ine eki

San psema pu ikseres mono esi

Arage bori kathe mas stigmi na mas agkaliazi eonia

Arage bori mia glikia stigmi na min kratai hilia hronia

Ksehnas, gelas, pios su'mathe etsi na agapas

Methas ke tin alithia mas tolmas kernas

Mes to skotadi ksenihtas ki emas

Mesa sto gkrizo mas petas, pou pas

Pia ksena matia tha filas hrostas

Ena emis min to ksehnas

Ena emis min to ksehnas

And if I changed everything, I wouldn't change the route
And if I lost everything, again from the scratch
I would built palaces, even if they were to be lost in a moment
I would hide songs in the rain
And if everything were you...
And if you believed a bit, maybe the fears of the prince
were a cause for sweet dreams and real fairytales
My sweet painting


I wonder: can every moment of ours to hug us for centuries
I wonder: why a sweet moment doesn't last a thousand years


You forget, you laugh, who learned you love like this
You get drunk, and our truth you dare you treat
In darkness you dodge 
And you throw us in gray, where are you going?
Which stranger eyes would you kiss?
We are one, don't you forget it

We are one, don't you forget it
And if everything were there, we got lost
But we were found again in the corner, like a prayer
Like a wave that land always waits for and is there
Like a lie you were the only one that knew it

I wonder: can every moment of ours to hug us for centuries
I wonder: why a sweet moment doesn't last a thousand years


You forget, you laugh, who learned you love like this
You get drunk, and our truth you dare, you treat
In darkness you dodge 
And you throw us in gray, where are you going?
Which stranger eyes would you kiss?
We are one, don't forget it

We are one, don't forget it

**Ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου, αν όχι το καλύτερο. Ακούστε το, ειλικρινά αξίζει!! Το τραγούδι προσφέρθηκε για την εκστρατεία κατά του AIDS για το περιοδικό Down Town. Περνά ένα υπέροχο μήνυμα σε όλους μας, για να αντισταθούμε σε αυτό τον "διάολο". Onirama FTW! 
http://www.youtube.com/watch?v=7dEovkBov48

...baaaack

...again. Διάβασμα -γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε??-, και άγιος ο Δίας! Προχωράμε ακάθεκτοι στον τελικό μας στόχο που δεν είναι άλλος από την εισαγωγή στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας (κατα προτίμηση Ιωαννίνων). Και το παράξενο είναι ότι δεν υπάρχει πολύ άγχος -όχι όμως καθόλου-. 

Έ, ναι λοιπόν, έφτιαξα twitter. Πολύ ωραίο είναι, αν και είχα και παλαιότερα και το διέγραψα, αφού το είχα φτιάξει περισσότερο για να δω τι είναι και δεν έδωσα πολλή σημασία. Έχω κιόλας 6 followers. Άλλαξα και nickname. Το UprisingLeader έγινε gravediggerGR. Χα!

Εξαιτίας φόρτου υποχρεώσεων όμως, δεν ασχολούμαι και πολύ μαζί του. Ντάξ', γενικότερα δεν πολυασχολούμαι με το net. Ακόμα κι αυτή τη στιγμή δηλαδή που γράφω αυτό εδώ το post, λουφάρω, αλλά δεν το λέμε.

17 στροφές πριν την αρχή του τέλους (πολύ τραγικό ακούστηκε αυτό) και τα κεφάλια αρχίζουν να παίρνουν φωτιά. Και καλά οι της θετικής και της τεχνολογικής. Την παλεύουν κάπως. Εμείς οι θεωρητικοί (όνομα και πράγμα) όμως, πρέπει να κάτσουμε, να παπαγαλίσουμε την Ιστορία και ό,τι άλλο μας πέφτει πρόχειρο. Να πεις ότι τόσα χρόνια παπαγάλισα ποτέ μου να πω ντάξει. Το κάνω όμως πρώτη φορά. Πλάκα έχει, δε λέω, πολύ κουραστικό όμως ρε μάνα μ'.

Η φοιτητική ζωή...άλλος ένας λόγος που θέλω όπως και δήποτε να τα πάω καλά. Τόσο καιρό αν άκουγα κι άκουγα από φίλους και γνωστούς φοιτητές. Τώρα (για την ακρίβεια σε 4,5 μήνες) ήρθε η στιγμή να το ζήσω live. Άντε να παίρνουμε σειρά και μεις!

Πάντως αυτή η σχολική χρονιά πέρασε πολύ διαφορετικά απ' ότι περίμενα. Στην αρχή πίστευα ότι αυτή η χρονιά θα περνούσε επώδυνα αφού και καλά δεν θα είχα χρόνο για άλλες ασχολίες είτε επειδή θα διάβαζα, είτε επειδή θα είχα φροντιστήριο και άλλα κλασικά εικονογραφημένα, έτσι όπως παρουσιάζονται από πολλούς καθηγητές και μη. Σας πληροφορώ πως η χρονιά αυτή κύλησε ακριβώς όπως και οι άλλες. Οι ίδιες παρέες, τα ίδια hangin' outs, το ίδιο άραγμα...απλά με λίγο περισσότερο διάβασμα. Το γκάζι το πατάμε τώρα, τώρα που οδεύουμε προς την καρό σημαία. Τώρα είναι το γερό φυτούλιασμα και όχι μέσα σε όλο το σχολικό έτος. Δεν είπα ότι εντός της προαναφερθείσας περιόδου αράζουμε συνεχώς και αδιαλείπτως και άντε γεια...απλά, να μην βγάλουμε και ρίζες στο γραφείο διαβάζοντας... Καλό είναι να κρατάμε δυνάμεις για το τέλος. Χρειάζονται. Πολύ. 

Είχα λοιπόν το χρόνο και να τα λέω με τους κολλητούς μου, τον Κώστα (a.k.a.: Tsifis) και τον Δημήτρη, να βγαίνουμε για καφέ, και να κάνουμε μαλακίες για να γελάσουμε, και, και, και...

Είχα το χρόνο να τα λέω και με τη (<3) Ντέμη, να ανακαλύπτουμε καινούρια συγκροτήματα, να βγάζουμε epic βιντεάκια και να γελάμε...

Είχα το χρόνο να γνωρίσω καλύτερα τη Χαρά :) (και να γνωρίσει και αυτή εμένα), τόσο από το internet, όσο και από κοντά (γι'αυτό το κοντά βέβαια μεσολάβησε μια κάποια απόσταση αλλά δεν πειράζει, γιατί σημασία έχει ότι πρόσθεσα στο friendlist μου άλλο ένα αξιόλογο και συνάμα γαμάτο άτομο)...

Είχα το χρόνο να τα πω και με τον Πασχάλη, να συζητήσουμε για μουσικά θέματα και όχι μόνο και μετά από κάθε συνάντηση μας να φεύγω εξυπνότερος και με κάτι καινούριο...

Είχα χρόνο...γενικότερα...

Καταλάβατε?

P.S. Do not forget to...live your life!
yeah, that's all.

Μέρες μετράω αντίστροφα...

Αισίως λοιπόν ο αριθμός των ημερών μέχρι τις πανελλήνιες κοντεύει να αποχαιρετήσει και τις τελευταίες -ηντα και να μπει στις πρώτες (με αντίστροφη πάντα σειρά) -αντα μέρες. Συγκεκριμένα είμαστε 55 μέρες πριν το μεγάλο αυτό event (μη χέσω) και τόσο η αγωνία όσο και το άγχος αρχίζουν να κορυφώνονται.

Όχι dear fellow students of the third class of senior high school, δεν θέλω να σας αγχώσω περαιτέρω (είστε που είστε δηλαδή, κρίμα είναι να φάτε την χαριστική βολή απο μένα). Κι εγώ έχω το ίδιο ακριβώς άγχος με εσάς και την ίδια ανυπομονησία να μπει τέλος σε αυτό το αποτρόπαιο μαρτύριο που υφιστάμεθα εμείς οι Τριτολυκειώτες (μα lol). Απλά ενημερώνω. Κατατοπίζω, πώς το λένε. Κινητό ημερολόγιο έχω καταντήσει ο person...

55 μέρες, αλλά το λάπτοπ λάπτοπ και το blogging blogging. Τι πειράζει όμως, τώρα που το καλοσκέφτομαι; Δηλαδή ποια η διαφορά ένας μαθητής Τρίτης Λυκείου να περνά τον ελεύθερό του χρόνο μπροστά από ένα λάπτοπ ή αν τον περνάει βλέποντας tv? Καμία. Γιατί όμως η ενασχόληση μου με το λάπτοπ ή με οποιοδήποτε άλλο γκάτζετ θεωρείται από τους γονείς ως "ατόπημα" ενώ όταν βλέπω τηλεόραση δεν λέει κανείς τίποτα? Είναι μια καλή ερώτηση. Γιατί δηλαδή το λάπτοπ να αντιμετωπίζεται σαν τον οξαποδώ και η τηλεόραση ή το κατσιό να θεωρούνται "αθώες" δραστηριότητες? Αφού ο χρόνος κυλάει έτσι κι αλλιώς. Και δε λογαριάζει τίποτα και κανέναν. Στο πως θα περάσει είναι το θέμα?

Ούτως ή άλλως το διάβασμα πηγαίνει κατ'ευχήν μέχρι στιγμής. Αν και δεν έχω γκαζώσει πλήρως ακόμα. Ξέρω πότε θα το κάνω. Σωστά? Σωστά. Ποιος μ'ακούει όμως? Ας είναι...55 μέρες είναι αυτές. Θα περάσουν. Εδώ άντεξα τόσα χρόνια. Στον ενάμιση μήνα θα κολλήσω?

Έχω φτάσει στο τέλος αυτού του αισιόδοξου post και τώρα ήρθε η στιγμή για το καθιερωμένο τραγουδάκι...Αααα, το σημερινό κολλάει και στην περίπτωση. See for yourself!

http://www.youtube.com/watch?v=eUcOOkG2hOg

*Please read the lyrics too. Especially the red ones.

Και αν νομίζεις πως μπορείς να γλιτώσεις

σε γελάσανε ποντίκι θα πληρώσεις με δόσεις,

πάρε γόμα ή blanco φυλακές για να σβήσεις

και σφουγγάρι με χλωρίνη το WC να γυαλίσεις

Το κεφάλι ψηλά το κορμί τεντωμένο

η πατρίδα σε καλεί σε ζήτα αφοσιωμένο

να ‘χεις κότσια γερά να τιμάς με ανδρεία

όπως κάναν οι πρόγονοι πολεμώντας στην Τροία.

Κι όταν πιάσουν τα κρύα θα σε τρέξω ποντίκι

θα σε στείλω στα ΛΟΚ να σε φάνε οι λύκοι

αραλίκι κομμένα τα αστεία μαζί μου

θα βαράς προσοχή όταν ακούς τη φωνή μου

Μπορεί το μάτι σου απλά να γυαλίζει

πεισμώνω όταν κάποιος μου φωνάζει και βρίζει

πωρώνομαι στ’ αλήθεια σαν καλός center for

από ποντικαράς γίνομαι Ι4

Πόσο ακόμα εδώ ,μόνη μου στο στρώμα αυτό

πότε θα ‘ρθει η στιγμή δεν έχω άλλη υπομονή.

Δεν αντέχω ,(δεν την παλεύω με τίποτα)

κοντά μου να μη σ’ έχω (μέρες μετράω αντίστροφα)

στην αγκαλιά σου τρέχω (μακριά και πέρα απ’ τα σύνορα)

μακριά σου δεν αντέχω (301 και σήμερα)

Μην ψάχνεις για βύσμα δε γλιτώνεις το κλύσμα

ο στρατός ψάχνει άντρες να ‘χουν κότσια και πείσμα

να ‘χουν μπόι δυο μέτρα και ποντίκια πρησμένα

όχι άλλους γιωτάδες με τα αυτιά κρεμασμένα.

Στρατιώτης σημαίνει να ‘σαι πάντοτε βράχος

Και περήφανος κυρίως άμα είσαι και βλάχος

Να αντέχεις να κάνεις θυσίες συνεχεία

Και να ‘σαι οπλισμένος με μεγάλη ανέχεια.

Να μάθεις να βαράς προσοχή και να ξέρεις

Να μην μιλάς ακόμα κι αν φριχτά υποφέρεις

Στα βρόμικα τους σχέδια καμία αντίρρηση

Στρατός άπλα μια ακόμα επιχείρηση.

Δεν περνάν οι μέρες σαν αν κόλλησαν οι δείκτες

Δεν αντέχω στη σκοπιά μακριά σου τις νύχτες

Νομίζω απ’ τα κουνούπια μ’ έχει πιάσει φαγούρα

Μήπως φταίει το χακί ή μήπως φταίει η καψούρα?

Ποσό ακόμα εδώ ,μόνη μου στο στρώμα αυτό

ποτέ θα ‘ρθει η στιγμή δεν έχω άλλη υπομονή.

Δεν αντέχω ,(δεν την παλεύω με τίποτα)

κοντά μου να μη σ’ έχω (μέρες μετράω αντίστροφα)

στην αγκαλιά σου τρέχω (μακριά και πέρα απ’ τα σύνορα)

μακριά σου δεν αντέχω (301 και σήμερα)

Και να τη η στιγμή της μεγάλης αλήθειας

Εκεί που πάντοτε χρειάζεσαι μια χείρα βοήθειας

Εκεί που χρειάζεσαι στ’ αλήθεια τους φίλους

Εκεί που συνηθίζεις να κοιμάσαι με ψύλλους.

Εκεί που σου μαθαίνουν ν’ αγαπάς την Ελλάδα

Εκεί που μεσημέρι πάντα τρως φασολάδα

Εκεί που ξενυχτάς όσο οι άλλοι κοιμούνται

Εκεί που οι χούντες συνήθως γεννιούνται

Δεν αντέχω, (δεν την παλεύω με τίποτα)

κοντά μου να μη σ’ έχω (μέρες μετράω αντίστροφα)

στην αγκαλιά σου τρέχω (μακριά και πέρα απ’ τα σύνορα)

μακριά σου δεν αντέχω (301 και σήμερα)

Greek idioms in ίνγκλις...

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι η γλώσσα μας διαθέτει τη μεγαλύτερη ποικιλία ιδιωματισμών από οποιαδήποτε άλλη γλώσσα στον κόσμο. Καθημερινά ακούμε εκφράσεις όπως "βρέχει καρεκλοπόδαρα" ή "τον κακό σου τον καιρό" οι οποίες δίνουν περισσότερη ζωντάνια και έμφαση σε αυτά που λέμε.

Σκεφτείτε όλες αυτές τις φράσεις στα αγγλικά. Τα αγγλικά είναι αναμφίβολα μια αρκετά ενδιαφέρουσα και χρήσιμη στις μέρες μας γλώσσα. Είναι όμως πολύ ανιαρή, δεν υπάρχουν εκφράσεις και ιδιωματισμοί με έστω λίγη δόση φαντασίας, είναι όλα...πώς να το πω...flat! (που θά'λεγε και ο Λεβέντης).

Ας δούμε μερικούς ιδιωματισμούς της ελληνικής γλώσσας μετεφρασμένους στα αγγλικά (πώς μπορεί η φαντασία να εκτοξεύσει μια γλώσσα)

It happened the come to see. (=έγινε το έλα να δεις)

He's going around like the unfair curse. (=περιπλανιέται σαν την άδικη κατάρα)
Something ‘s running down to the gypsies.  (=κάτι τρέχει στα γύφτικα)
It didn’t sit on us. (=δεν μας έκατσε)
You don’t get bored. (=δεεεε βαριέσαι...)
It gives her to me. (=μου τη δίνει)
Who pays the bride. (=ποιος πληρώνει τη νύφη)
I don’t know Christ. (=δεν ξέρω Χριστό)
He doesn’t understand Christ. (=δεν καταλαβαίνει Χριστό)
Your mind and a pound. (=το μυαλό σου και μια λίρα)

I came out of my clothes. (=βγήκα έξω από τα ρούχα μου)
(The University labs are) at Devil’s mother. (=στου διαόλου τη μάνα)
It rains chair legs. (=βρέχει καρεκλοπόδαρα)
Curly hair. (=τρίχες κατσαρές)
How from here morning morning? (=πώς από εδω πρωί-πρωί?)
I don’t know my blindness (=δεν ξέρω την τύφλα μου)
I am hearing it. (=την ακούω)
You are for the festivals. (=είσαι για τα πανηγύρια)
We don’t chew. (=δε μασάμε)
Slow the cabbages. (=σιγά τα λάχανα)
Catch the egg and mow it. (=πιασ' το αυγό και κούρευ'το)
Marrows with the origanum. (=κολοκύθια με τη ρίγανη)
We became robes (=γίναμε ρόμπες) – Robe unbuttoned (ρόμπα ξεκούμπωτη)
I spit them. (=τά'φτυσα)
Holy Mary’s eyes. (=της Παναγιάς τα μάτια)
I saw Christ soldier. (=είδα τον Χριστό φαντάρο)
I ate horror. (=έφαγα φρίκη)

Whatever you remember you are happy. (=ό,τι θυμάσαι χαίρεσαι)
Are you asking and the change from over? (=ζητάς και τα ρέστα από πάνω?)
He confused the dick with the brush. (=μπερδεύει τις πούτσες με τις βούρτσες)
Whore’s railings. (=της πουτάνας το κάγκελο)
Of the gay. (=του πούστη)
Fished. (=ψάρωσα)
Of the ass... (=του κώλου...)
I was deafened (=κουφάθηκα)

To my balls! (=στ'αρχίδια μου)
I scratch my balls. (=τα ξύνω)
Everything and everything. (=όλα κι όλα)
What John, what Johnie. (=τί Γιάννης, τί Γιαννάκης)
At the bottom, bottom of the testament. (=στο κάτω κάτω της γραφής)
Slow the very oil. (=σιγά τον πολύ-έλαιο)

She’s taking him. (=τον παίρνει)
Your bad weather. (=τον κακό σου τον καιρό)
With this side to sleep. (=με αυτό το πλευρό να κοιμάσαι)
I am dogbored. (=σκυλοβαριέμαι)
It did deafboil. (=έκανε κουφόβραση)
We made the black eyes to see you (=μαύρα μάτια κάνουμε να σε δούμε)
Like the snows. (=σαν τα χιόνια)
He made us the three two – We took the three. (=μας έκανε τα τρία δύο - πήραμε τα τρία)
You are a shopping. (=είσαι ψώνιο)
Shit and fromshit. (=σκατά κι απόσκατα)
At the end they shave the groom. (=στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό)
To say the figs figs and the tub tub. (=για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη)
You are calculating without the hotel owner. (=λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο)
He's bragging about like a gypsy's lath-hammer. (=καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι)

Back again...

Είχα καιρό να γράψω, πραγματικά. Είμαι αδικαιολόγητος, το ξέρω.

Δε θα χρησιμοποιήσω σαν δικαιολογία την ηλίθια φράση: "Δεν είχα χρόνο", γιατί θα πω ψέματα.

Ένιωσα όμως την ανάγκη να γράψω σήμερα, γιατί τον τελευταίο καιρό τυχαίνει να είμαι πολύ μπερδεμένος...

100 μέρες για τις πανελλήνιες λοιπόν και οι ώρες του διαβάσματος όσο πάνε και αυξάνονται μέρα με τη μέρα. Ευτυχώς τα αποτελέσματα είναι συνήθως καλά, έως και πολύ καλα (αν δεν ήταν, σιγά μην καθόμουν να γράφω posts...Θα ήμουν κυριακάτικα στο πίσω δωμάτιο και θα διάβαζα για την ηθική αρετή και τα άλλα "χαλαρά").

Ορισμός των πανελληνίων εξετάσεων: "Αποτρόπαιο βασανιστήριο που επιβάλλεται στους 17χρονους Έλληνες πολίτες. Οποιαδήποτε απόπειρα διαφυγής τιμωρείται άμεσα με κοινωνική απαξίωση και περιθωριοποίηση καθώς και ισόβια καταναγκαστική εργασία με μισθό κάτω από το κατώτατο όριο φτώχιας ή ανεργία (καταδίκη της οικογένειας σε εισφορές στο παιδί)".* Ακούγεται αστείο, αλλά δυστυχώς είναι πραγματικότητα. Γιατί εκεί καταντήσαμε...

Ό, τι έλεγα και ξαναέλεγα τόσο καιρό πήγε στράφι. Όχι άγχος, όχι άγχος, όχι άγχος. Νά'το το άγχος. Άργησε να έρθει αλλά με τίμησε...το μαλακισμένο. Δεν είμαι απαισιόδοξος, όμως. Απλά έχω άγχος. Και ποιο άτομο της ηλικίας μου δεν έχει? Φαντάζομαι πως κανένα. Ε?

100 μέρες είναι, θα περάσουν...και μετά το φανταστικό Γιάννενο (if only) με περιμένει...που θα έλεγε και η Χαρά.

Ευτυχώς έχω τη μουσική και ξεχνιέμαι λίγο. Το ψάξιμο έχει πλάκα. Άρχισαν και τα preselections για τη Eurovision...Ποιος μας πιάνει τώρα.

Στο post αυτο θα ενσωματώσω και τους "Στίχους της ημέρας". Καιρό είχα να postάρω στίχους. Το σημερίνο τραγουδάκι είναι πολύ γαμάτο να 'ούμε. Απολαύστε, θα ανεβάσω και σύνδεσμο...

*Θα σας φανούν παράξενοι οι στίχοι, αλλά κουλάρετε, είναι ειρωνικοί.

** credits to φρικηπαίδεια    http://frikipaideia.wikia.com/wiki/

InnerPartySystem - Don't Stop

The road I walk is paved in gold

To glorify my platinum soul

I'll buy my way to talk to God

So he can live with what I'm not.

The selfish blood runs through my vains

I gave up everything for fame

I am the life that you adore

I feed the rich and fuck the poor.

I got, you want

It's just, don't stop

I got, you want

It's just, don't stop.

This is entertainment

Lives are entertainment

You are down on your knees

Begging me for more.

The road I walk is paved in gold

To glorify my platinum soul

I am the closest thing to God

So worship me and never stop.

The rested blood runs through my vains

I gave up everything for fame

I am the life that you adore

Now feed the rich, fuck the poor.

I got, you want

It's just, don't stop

I got, you want

It's just, don't stop.

This is entertainment

Lives are entertainment

You are down on your knees

Begging me for more.

Dear future,

I bought you,

I own the rights

To let go

Destroy you

This is my life.

Dear future,

I bought you

I own the rights,

To let go

Destroy you

This is my life....inside.....

I've got, you want

This is, don't stop

I've got, you want

It just, don't stop.

This is entertainment

Lives are entertainment

You are down on your knees

Begging me for more.

(Begging me for more)

Begging me for more.

(I've got, you want

It's just, don't stop)

http://www.youtube.com/watch?v=QSSmdHfNqD4